Het Tibereiland (Isola Tiberina)

Volgens een legende werd, nadat de Tarquiniërs uit Rome waren verdreven, de graanoogst van de Campus Martius (land dat toebehoorde aan de Etruskische koningen) in de rivier gegooid. Hierdoor zou het Tibereiland zijn ontstaan, hoewel men nu denkt dat het veel eerder ontstaan is. Volgens een andere legende werd een delegatie naar de Tempel van Aesculapius (de god der geneeskunde) in Epidaurus gezonden vanwege een verschrikkelijke pestepidemie. De delegatie kwam terug naar Rome met een heilige slang, het symbool van de god, die naar het eiland zwom en zo de plaat aangaf waar een aan Aesculapius gewijde tempel moest worden bebouwd. De huidige kerk San Bartolomeo staat precies op de plek van de oude Tempel van Aesculapius, waarvan niets is overgebleven, behalve misschien de middeleeuwse put in het midden van de trap. Dit zou het primitieve, heilige vont kunnen zijn; ook de veertien zuilen in de kerk zouden bij de tempel kunnen horen. Binnen het heiligdom moeten, net als in Epidaurus, portieken zijn geweest waar de zieken werden ondergebracht. het eiland was lange tijd een plaats van genezing; zelfs nu nog bevindt zich hier het ziekenhuis Fatebenefratelli uit 1548. Er waren twee manieren om op het eiland te komen: via de Pons Fabricio en via de Pons Cestius naar het Transtiberim. Oorspronkelijk werd een veerboot of houten boot gebruikt om de oever over te steken. De Pons Fabricio werd in 62 v.Chr. gebouwd door Lucius Fabricius, zoals de inscriptie vermeldt. Hij was 62 meter lang en had twee grote bogen die rustten op een middelpijler, waarin zich een kleine boog bevond die bij overstromingen de waterdruk kon verminderen. De Pons Cestius, gebouwd in 46 v.Chr., was oorspronkelijk ongeveer vijftig meter lang en had een grote poort en twee kleinere aan de zijkanten; hij werd geheel herbouwd in de 19e eeuw. De inscriptie ter herdenking van een herbouw in de 4e eeuw n.Chr. bevindt zich in het midden van een van de bruggenhoofden.